حکایتی از زبان حضرت مسیح(ع) نقل می کنند که بسیار شنیدنی است. می گویند او این حکایت را بسیار دوست داشت و در مو قعیت های مختلف آن را بیان می کرد. حکایت این است:

مردی بود بسیار متمکن و پولدار , روزی به کارگرانی برای کار در باغش نیاز داشت. بنابراین, پیشکارش را به میدان شهر فرستاد تا کارگرانی را برای کار اجیر کند. پیشکار رفت و همه کار گران موجود در میدان شهر را اجیر کرد و آورد و آنها در باغ به کار مشغول شدند.

کارگرانی که آن روز در میدان نبودند, این موضوع را شنیدند و آنها نیز آمدند. ساعت بعد و ساعت های بعد نیز تعداد زیادی به جمع کارگران اضافه شدند. گر چه این کارگران تازه , غروب بود که رسیدند, اما مرد ثروتمند آنها را نیز استخدام کرد. شبانگاه, هنگامی که خورشید نشسته بود, او همه کارگران را گرد آورد و به همه ی آن ها دستمزدی یکسان داد. آنانی که از صبح به کار کار مشغول بودند, آزرده خاطر شدند و گفتند: این انصاف نیست . چه می کنید, آقا ؟ ما از صبح کار کرده ایم و اینان غروب رسیدند و بیش از دو ساعت نیست که کار کرده اند. بعضی ها هم که چند دقیقه پیش به ما ملحق شدندآنها که اصلا کاری نکرده اند.

مرد ثروتمند خندید و گفت: به دیگران کاری نداشته باشید. آیا آنچه که به شما داده ام کم بوده است؟

کارگران یکصدا گفتند: نه, آنچه که شما به ما پرداخته اید, بیشتر از دستمزد معمولی ما نیز بوده است. با وجود این انصاف نیست که اینانی که دیر رسیدند و کاری نکردند, همان دستمزدی را بگیرند که ما گرفته ایم.

مرد دارا گفت: من به آنها داده ام زیرا بسیار دارم. من اگر چند برابر این نیز بپردازم , چیزی از دارایی من کم نمی شود. من از استغنای خویش می بخشم. شما نگران این موضوع نباشید. شما بیش از توقع تان مزد گرفته اید پس مقایسه نکنید. من در ازای کارشان نیست که به آنها دستمزد می دهم, بلکه می دهم چون برای دادن و بخشیدن , بسیار دارم . من سر بی نیازی است که می بخشم.

مسیح گفت: بعضی ها برای رسیدن به خدا سخت می کوشند. بعضی ها درست دم غرئب می رسند. بعضی ها هم وقتی کار تمام شده است, پیدایشان می شود. اما همه به یکسان زیر چتر لطف و مرحمت الهی قرار می گیرند.

شما نمی دانید که خدا استحقاق بنده را نمی نگرد, بلکه دارایی خویش را می نگرد. او به غنای خود نگاه می کند, نه به کار ما. از غنای ذات الهی جز بهشت نمی شکفد . باید هم این گونه باشد. بهشت , ظهور بی نیازی و غنای خداوند است. دوزخ را همین تنگ نظر ها بر پا داشته اند. زیرا اینان آنقدر بخیل و حسودند که نمی توانند جز خود را مشمول لطف الهی ببینند.

از آدمی چه آید ؟قدر آدمی پیداست. کیسه تهی و بادپیماست. این کار پیش از آدم و حواست و عطا پیش از خوف و رجاست, اما آدمی به سبب دیدن مبتلاست. به ناز کسی است که از دیدن رها است و با خود به جفاست, اگر آسیای گردان است, چه بود قطب مشیت به جا است.

دو روز مانده به پایان جهان, تازه فهمید که هیچ زندگی نکرده است. تقویمش پر شده بود و تنها دو روز خط نخورده بود.

پریشان شد و آشفته و عصبانی نزد خدا رفت تا روزهای بیبشتری از خدا بگیرد. داد زد و بد وبیراه گفت, خدا سکوت کرد. جیغ زد و جارو جنجال راه انداخت, خدا سکوت کرد . آسمان و زمین و را به هم ریخت, خدا سکوت کرد.

به پرو پای فرشته و انسان پیچید,خدا سکوت کرد.کفر گفت و سجاده را دور انداخت.خدا سکوت کرد.دلش گرفت و گریست و به سجده افتاد. خدا سکوتش را شکست و گفت : عزیزم, اما یک روز دیگر هم از دست رفت. همه روز را به بد و بیراه و جار و جنجال از دست دادی. تنها یک روز دیگر باقی است. بیا و لااقل این یک روز را زندگی کن.

لابلای هق هقش گفت: اما با یک روز ...با یک روز چکار می توان کرد؟

خدا گفت: آنکس که لذت یک روز زیستن را تجربه کند, گویی هزار سال زیسته است و آنکه امروزش را در نمی یابد هزار سال هم به کارش نمی آید.آنگاه سهم یک روز زندگی را در دستاش ریخت وگفت: حالا برو زندگی کن.

او مات و مبهوت به زندگی نگاه کرد که در گودی دستانش می درخشید. اما می ترسید حرکت کند. می ترسید راه برود. می ترسید زندگی از لابلای انگشتانش بریزد. قدری ایستاد.... بعد با خودش گفت: وقتی فردایی ندارم, نگه داشتن این زندگی چه فایده ای دارد؟ بگذار این مشت زندگی را مصرف کنم. آن وقت شروع به دویدن کرد.زندگی را به سر و رویش پاشید. زندگی را نوشید . زندگی را بویید. چنان به وجد امد که دید می تواند تا ته دنیا بدود, می تواند بال بزند, می تواند پا روی خورشید بگذارد. می تواند...

او در آن روز آسمانخراشی بنا نکرد, زمینی را مالک نشد, مقامی را به دست نیاورد, اما... اما در همان یک روز دست بر پوست درختی کشید, روی چمن خوابید, کفشدوزکی را تماشا کرد, سرش را بالا گرفت و ابرها را دید و به آنهایی که او را نمی شناختند سلام کرد و برای آنها که دوستش نداشتند از ته دل دعا کرد. او در همان یک روز آشتی کرد و خندید و سبک شد. لذت برد و سرشارشد و بخشید. عاشق شد و عبور کرد و تمام شد.

او در همان یک روز زندگی کرد, اما فرشته ها در تقویم خدا نوشتند: امروز او در گذشت.

کسی که هزاران سال زیسته بود!